In dialoog over een roman voor een dieper begrip van sociale rechtvaardigheid

Sociale rechtvaardigheid vormt een kernprincipe binnen het sociaal werk. Dit vraagt om onderwijspraktijken waarin studenten sociaal onrecht verkennen. Dit artikel bespreekt hoe literatuur, zoals Édouard Louis’ Ze hebben mijn vader vermoord, kan dienen als een didactisch middel om sociaal onrecht een menselijk gezicht te geven, narratieve verbeelding bij toekomstige sociaal werkers te bevorderen en hun inzichten in sociale kwesties te vergroten. De keuze voor een roman als didactisch middel is geïnspireerd door verschillende filosofen en literatuurwetenschappers die zich bogen over de vraag wat literatuur betekent voor de menselijke conditie. Empirisch onderzoek tijdens dialoogsessies en een groepsgesprek met tweedejaars sociaalwerkstudenten toont aan dat de roman een krachtige basis biedt voor een dialoog over sociaal onrecht en sociale analyse vanuit begrippen zoals sociaal lijden van Pierre Bourdieu en erkenning van Axel Honneth. De leeservaring bevorderde narratieve verbeelding en inzicht in sociale en politieke thema’s, waardoor studenten hun rol als sociaal werker konden verkennen. Dit proces had een subjectiverend karakter: studenten werden door de roman geconfronteerd met iets dat ertoe doet en moesten zonder vooraf gegeven antwoorden hun rol onderzoeken. Dit versterkte hun persoonlijke en professionele blik op sociale rechtvaardigheid.